De uitreiking van de AKO-literatuurprijs ligt alweer een tijdje achter ons, maar helaas is de enige herinnering die aan het literaire zelfbevlekkingsfestijn zal beklijven de platte pennenstrijd tussen u en Adri van der Heijden. En dat reken ik u aan.

Vond u werkelijk dat er een noodzaak bestond voor het uitwisselen van deze giftige filippica's? Was het misschien de promotie van uw recente werk dat, ruikend naar een mengsel van azijn en stomavocht (u had het beter op toiletpapier kunnen laten drukken, dan hadden we nog kunnen spreken van gelaagdheid), wacht op transport naar de ramsjkelder? Of probeerde u simpelweg de aandacht af te leiden van de schier onoverbrugbare kloof die zich tussen u en de gelauwerde schrijver bevindt?

Beide opties zouden me niet verbazen en ook de mogelijkheid van andere perverse motieven sluit ik niet uit. De mystificatie is u immers eigen. Geboren uit noodzaak -met list en bedrog wist u jarenlang uw schuldeisers uit de buurt te houden- lijkt de mystificatie nu een gimmick. Of sterker, de mystificatie is een conditio sine qua non voor het bestaan van de persoon Arnon Grunberg.

Pseudoniemen, verschillende uitgevers, polemieken en zelfs het inzetten van een kind met een evident andere genetische achtergrond dan de uwe tijdens de uitreiking van de AKO-literatuurprijs (heeft het jengelende kind voldoende de aandacht afgeleid van uw genadeloze afgang?): u kunt niet meer zonder, de gimmick is u.

Daarom houd ik serieus rekening met de mogelijkheid dat u in het geheel niet bestaat.

De antiheld Grunberg die ik soms op televisie iemand zag interviewen kan onmogelijk de schrijver Grunberg zijn: uw dictie, vol met adempauzes en komma's op plekken waar een normaal mens ze niet zou verwachten, staat diametraal op de doorgaans valide interpunctie in 'uw' boeken.
De 'persoon' Grunberg, die ober in New York zou zijn, getrouwd met een rijke weduwe van middelbare leeftijd, de man die als oorlogsverslaggever zijn NRC-artikelen over Afghanistan braaf afleverde aan de censor van de krijgsmacht: die man heeft zo'n indrukwekkend leven waarin zoveel gebeurt, dat hij onmogelijk een boek als Tirza heeft kunnen schrijven, waarin de meest indolente en indifferente hoofdpersoon aller tijden figureert.

Nee, het enige aanknopingspunt tussen u en uw hoofdpersoon Jörgen Hofmeester is de autistische egomanie. Het is een egomanie van de solipsistische soort: het afwijzen van het bestaan van 'de ander', denkend dat 'de ander' slechts instrumenteel is, slechts bestaat voor de eigen persoon. Het is gedrag waar kleuters doorgaans overheen groeien.

Het is ook deze egomanie die onhebbelijk gedrag initieert, met dramatische gevolgen. In Tirza vermoordt Hofmeester zijn eigen dochter, slechts met moeite begrijpend dat dat gevolgen heeft. U besmeurt de Nederlandse literatuur en trekt kleinzerig, als de bal terugkomt, een cordon sanitaire eromheen. Auto-ostracisme van de zuiverste soort.

In uw monomane drang tot erkenning maakt u pijnlijk duidelijk dat u nog veel werk te verzetten heeft. Mocht u werkelijk bestaan, geef ik u de volgende tip: misschien ware het beter als u uw pennetje minder in vitriool doopte, het laat niets achter dan roestige krabbels op papier en krassen in het tafelblad.